[ Produkty: ... ]

Zapowiedzi wydawnicze

Maciej Drabiński "Historia hiszpańskiego anarchizmu"

 

Rewolucja Społeczna w Hiszpanii nie była ani spontaniczna, ani planowana. Zamiast tego stanowiła owoc wielopokoleniowej działalności ruchu anarchistycznego na Półwyspie Iberyjskim, urzeczywistniając to, co na poziomie świadomości, marzeń oraz ideałów żyło wewnątrz znacznej części hiszpańskiego społeczeństwa. Ów działalność; zdobyte doświadczenie oraz umiejętności; anarchistyczna kultura polityczna, a także sprzyjające okoliczności pozwoliły na to, by inspirowane ideałami anarchistycznymi masy odrzuciły istniejący porządek i poczuły, że ich własny los zależy wyłącznie od nich samych. Dlatego też o przebiegu Rewolucji w początkowym okresie zadecydowała pasja życia, namiętności oraz kreatywność mas. Te z kolei w swym dążeniu do emancypacji spod dyktatu kapitału, państwa i Kościoła, a także urzeczywistnienia – absolutystycznie oraz nierozdzielnie traktowanych – ideałów równości, wolności, solidarności, pomocy wzajemnej i sprawiedliwości, zburzyły niemal wszystkie fundamenty oraz świętości istniejącego ładu – społeczne hierarchie, tradycyjne podziały ról społecznych, władzę polityczną, religię i własność prywatną. Zniknąć miała cała zgnilizna „starego” świata, którą zastąpić miały namiętność, rozkosz, wolność oraz sprawiedliwość „nowego”. W następstwie całe życie społeczne, ekonomiczne oraz polityczne zostało zreorganizowane i oparte na nowych, wolnościowych oraz egalitarnych pryncypiach. Chłopi i robotnicy samodzielnie rozpoczęli proces uspołecznienia ziemi oraz zakładów przemysłowych, zastępując prywatną własność środków produkcji, społeczną, urzeczywistniając równocześnie idee samorządności pracowniczej. Gospodarka nastawiona została na zaspokojenie materialnych oraz niematerialnych potrzeb społecznych. Organy władzy centralnej zostały zdemontowane, a w ich miejsce wykształcił się zdecentralizowany oraz federalistyczny model oparty na koncepcji samorządności. Powstawać zaczął nowy świat, nowe społeczeństwo, oparte na innych wartościach, celach oraz systemie etycznym.

 

Rozważania podejmowane w książce dotyczą sensu, uwarunkowań, przebiegu, osiągnięć oraz znaczenia Rewolucji Społecznej w Hiszpanii, zarówno dla ówczesnych, jak współczesnych pokoleń. Jednakowoż nie można byłoby dokonać analizy Rewolucji bez wcześniejszej analizy hiszpańskiego ruchu anarchistycznego, którego uosobienie stanowiło CNT, stanowiącego jednocześnie największy i najważniejszy ośrodek rewolucyjny, lecz równocześnie – wskutek ambiwalentnej postawy liderów organizacji w dobie Wojny Domowej – jednej z najważniejszych barier dla Rewolucji. Stąd też publikacja ta podzielona została na dwie części – część pierwszą, która rozświetla losy, działania, cele, strukturę, frakcyjność oraz polaryzację wewnątrz Konfederacji. Druga część poświęcona została Rewolucji Społecznej, pragnąc nadać jej należyty splendor, tym bardziej iż wydarzenia z tego okresu są bezprecedensowe, a ich znaczenia jest kardynalne dla losów współczesnego świata, wskazując i uwiarygadniając alternatywę wobec istniejącego ładu społeczno-ekonomicznego, dostarczając zarazem cennych wskazówek dotyczących pułapek oraz niebezpieczeństw związanych z procesami rewolucyjnymi.

List Bakunina do Siergieja Nieczajewa

 

List Bakunina do Nieczajewa z 2 VI 1870, w którym,  rozprawiając   się z praktyką “nieczajewszczyzny”, dał zwarty wykład swego rewolucyjnego światopoglądu; w aneksie - wybór nieznanych w Polsce pism Nieczajewa.

 

Paul Avrich „Portrety anarchistów”

„Nowa Lewica odkrywa dziś anarchię jak Schliemann odkrywał Troję”- głosiła wolnościowa prasa w 1970 r. Do czasu wojny wietnamskiej anarchizm zdawał się być konającym i na wpół zapomnianym ruchem. Od upadku Rewolucji Hiszpańskiej w 1939 r. anarchistyczne grupy pozostawały w rozproszeniu i kurczyły się, pojawiało się niewiele nowej literatury. Niektórzy historycy zaczynali już pisać nekrologi ruchu, kiedy społeczne niepokoje lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych na nowo powołały go do życia. Anarchistyczne grupy odżyły i zaczęły się rozrastać, ich członkowie brali udział w wielu formach społecznej aktywności, od kampanii na rzecz równości rasowej i rozbrojenia atomowego, po opór przeciwko poborowi i wojnie. Zaczęły ukazywać się nowe anarchistyczne pisma, nowe broszury, nowe książki, manifesty, które niosły krytykę władzy państwowej i podważały słuszność wszystkich innych szkół myśli politycznej. Razem ze wzrostem tej aktywności wzrosła również liczba prac naukowych na temat anarchizmu - historycznych, biograficznych, bibliograficznych, antologii, czego częścią są eseje zawarte w tym tomie. Pisane w ponad dwudziestoletnim okresie, skupiają się one głównie na Rosji i Stanach Zjednoczonych, ponieważ są to główne obszary mojej specjalizacji. Ponieważ jednak anarchizm jest ruchem międzynarodowym z kontaktami na całym świecie, włączone zostały tutaj także inne kraje, takie jak Niemcy, Francja, Australia i Brazylia. Jeden z najdłuższych esejów („Anarchizm żydowski w Stanach Zjednoczonych”) został napisany specjalnie do tego tomu, reszta została przejrzana, rozszerzona i uaktualniona, co w niektórych przypadkach zaowocowało stworzeniem zupełnie nowych tekstów.

Marcin Budziński „Buenaventura Durruti (1896-1936). Biografia anarchisty”

Celem tej pracy jest  próba zweryfikowania ogólnie przyjętej i akceptowanej wizji hiszpańskiego ruchu anarchistycznego, weryfikacji tej spróbuję dokonać śledząc życiowe losy jednej ze sztandarowych postaci hiszpańskiego anarchosyndykalizmu, jaką był Buenaventura Durruti, robotnik, działacz związkowy, terrorysta i rewolucjonista, o którym jeden z korespondentów wojny domowej w Hiszpanii, Rosjanin, Ilja Ehrenburg napisał, co następuje: „Ten robotnik (…) walczył za rewolucję od najmłodszych lat. Brał udział w walkach na barykadach, napadał na banki, podkładał bomby i porywał sędziów. Był skazany na śmierć trzy razy: w Hiszpanii, w Chile i w Argentynie. Wielokrotnie siedział w więzieniu i wydalono go z ośmiu państw”. Nie ulega najmniejszej wątpliwości, że aby dobrze zrozumieć tę postać oraz fenomen sukcesu idei anarchistycznych w Hiszpanii, zaznajomić się należy w pierwszym rzędzie z sytuacją społeczno-polityczną w tym kraju na przełomie XIX i XX w. oraz prześledzić podłoże konfliktów społecznych tym państwem targających. Dlatego też w niniejszej biografii Durrutiego postaram się powyższe kwestie także po części wyłuszczyć.

Odmowa Pracy - zbiór tekstów

Odmowa Pracy to zbiór tekstow napisanych przez włoskich działaczy robotniczych. Podczas gorących lat 60. i 70., przez Włochy przetoczyły się największe walki społeczne powojennej Europy, a wraz z nimi zmienił się charakter radykalnej polityki wyzwolenia. Robotnicza, oddolna perspektywa stała się wtedy podstawą autonomicznych działań szerokich kręgów społecznych. Zwrot w stronę samoorganizacji, akcji bezpośredniej oraz krytyka autorytaryzmu społeczeństw kapitalistycznych ukształtowały tzw. Autonomię Robotniczą. W ruchu tym skupiają się szczególne tendencje rozwijane przez kolejne dekady i jako taki jest on europejskim poprzednikiem alterglobalizmu. Autonomiści podkreślają wagę lokalnych walk toczonych przez grupy wykluczonych i łączą je z ich globalnym wymiarem. W takim ujęciu motorem zmiany społecznej, a przez to centralnym punktem odniesienia staje się codzienny opór.

Wszytkie kategorie