„Nowa Lewica odkrywa dziś anarchię jak Schliemann odkrywał Troję”- głosiła wolnościowa prasa w 1970 r. Do czasu wojny wietnamskiej anarchizm zdawał się być konającym i na wpół zapomnianym ruchem. Od upadku Rewolucji Hiszpańskiej w 1939 r. anarchistyczne grupy pozostawały w rozproszeniu i kurczyły się, pojawiało się niewiele nowej literatury. Niektórzy historycy zaczynali już pisać nekrologi ruchu, kiedy społeczne niepokoje lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych na nowo powołały go do życia. Anarchistyczne grupy odżyły i zaczęły się rozrastać, ich członkowie brali udział w wielu formach społecznej aktywności, od kampanii na rzecz równości rasowej i rozbrojenia atomowego, po opór przeciwko poborowi i wojnie. Zaczęły ukazywać się nowe anarchistyczne pisma, nowe broszury, nowe książki, manifesty, które niosły krytykę władzy państwowej i podważały słuszność wszystkich innych szkół myśli politycznej. Razem ze wzrostem tej aktywności wzrosła również liczba prac naukowych na temat anarchizmu - historycznych, biograficznych, bibliograficznych, antologii, czego częścią są eseje zawarte w tym tomie. Pisane w ponad dwudziestoletnim okresie, skupiają się one głównie na Rosji i Stanach Zjednoczonych, ponieważ są to główne obszary mojej specjalizacji. Ponieważ jednak anarchizm jest ruchem międzynarodowym z kontaktami na całym świecie, włączone zostały tutaj także inne kraje, takie jak Niemcy, Francja, Australia i Brazylia. Jeden z najdłuższych esejów („Anarchizm żydowski w Stanach Zjednoczonych”) został napisany specjalnie do tego tomu, reszta została przejrzana, rozszerzona i uaktualniona, co w niektórych przypadkach zaowocowało stworzeniem zupełnie nowych tekstów.

Celem tej pracy jest  próba zweryfikowania ogólnie przyjętej i akceptowanej wizji hiszpańskiego ruchu anarchistycznego, weryfikacji tej spróbuję dokonać śledząc życiowe losy jednej ze sztandarowych postaci hiszpańskiego anarchosyndykalizmu, jaką był Buenaventura Durruti, robotnik, działacz związkowy, terrorysta i rewolucjonista, o którym jeden z korespondentów wojny domowej w Hiszpanii, Rosjanin, Ilja Ehrenburg napisał, co następuje: „Ten robotnik (…) walczył za rewolucję od najmłodszych lat. Brał udział w walkach na barykadach, napadał na banki, podkładał bomby i porywał sędziów. Był skazany na śmierć trzy razy: w Hiszpanii, w Chile i w Argentynie. Wielokrotnie siedział w więzieniu i wydalono go z ośmiu państw”. Nie ulega najmniejszej wątpliwości, że aby dobrze zrozumieć tę postać oraz fenomen sukcesu idei anarchistycznych w Hiszpanii, zaznajomić się należy w pierwszym rzędzie z sytuacją społeczno-polityczną w tym kraju na przełomie XIX i XX w. oraz prześledzić podłoże konfliktów społecznych tym państwem targających. Dlatego też w niniejszej biografii Durrutiego postaram się powyższe kwestie także po części wyłuszczyć.

Celem książki, jest przedstawienie wszelkich aspektów działalności politycznej Nestora Machny. Jednocześnie w pracy starano się poruszyć problem profilu psychologicznego Machny, nad którym w zasadzie polska historiografia nigdy się nie skupiała. Autorzy starali się również pokazać najnowszy stan badań nad jego relacjami z najbliższym otoczeniem. Skupili się również na odbiorze Polaków przez Nestora Machno w różnych okresach, jego życia. W pracy podjęto również próbę pokazania stosunku Polaków do Machny, w tym również władz Polskich.

Odmowa Pracy to zbiór tekstow napisanych przez włoskich działaczy robotniczych. Podczas gorących lat 60. i 70., przez Włochy przetoczyły się największe walki społeczne powojennej Europy, a wraz z nimi zmienił się charakter radykalnej polityki wyzwolenia. Robotnicza, oddolna perspektywa stała się wtedy podstawą autonomicznych działań szerokich kręgów społecznych. Zwrot w stronę samoorganizacji, akcji bezpośredniej oraz krytyka autorytaryzmu społeczeństw kapitalistycznych ukształtowały tzw. Autonomię Robotniczą. W ruchu tym skupiają się szczególne tendencje rozwijane przez kolejne dekady i jako taki jest on europejskim poprzednikiem alterglobalizmu. Autonomiści podkreślają wagę lokalnych walk toczonych przez grupy wykluczonych i łączą je z ich globalnym wymiarem. W takim ujęciu motorem zmiany społecznej, a przez to centralnym punktem odniesienia staje się codzienny opór.