[ Produkty: ... ]

Zapowiedzi wydawnicze

Zapowiedź wydawnicza - Krieg dem Kriege (Wojna wojnie)

 

W najbliższym czasie Wydawnictwo Bractwo Trojka przygotowuje kilka nowości wydawniczych. Jedną z nich będzie album Krieg dem Kriege (Wojna wojnie albo Wojna przeciwko wojnie)

Pacyfistyczny album autorstwa Ernsta Friedricha z 1924 roku (I wydanie Wydawnictwo Freie Jugend, 1924 Berlin), poświęcony wydarzeniom I Wojny Światowej. Publikacja w oryginalnym kształcie liczy 248 stron (w tym ok. 200 fotografii, ilustracji i plansz z tekstem), jest również opatrzona autorskim komentarzem Friedricha - formą manifestu.
Wszystkie teksty znajdujące się w książce zapisane są w czterech językach:  angielskim, francuskim, holenderskim, niemieckim. Książka wielokrotnie wznawiana, doczekała się tłumaczeń w wielu językach, w Polsce nie została nigdy wydana.O wyjątkowości niniejszej publikacji stanowi fakt ponadczasowej wartości fotografii - odczytywanych zarówno jako umiejętnie skonstruowany manifest antywojenny, jak i również będących jednym z najbardziej kompleksowych zapisów oblicza wielkiej wojny. Wojna wojnie sytuuje się więc na pograniczu dokumentu i dzieła wizualnego. Autor z konsekwencją i pasją operuje materiałem fotograficznym, tworząc pełną opowieść o wymiarach wojny, mającą być jednocześnie komunikatem wizualnym zaświadczającym o bezsensie i brutalności wszelkich konfliktów i rozwiązań militarnych.Friedrich ukazuje I Wojnę Światową w totalności jej okrucieństwa, zmuszając nas do kontaktu zarówno z wizerunkami śmierci w boju, jak i wizjami powolnego umierania.
Krieg dem Kriege jest pełna silnych kontrapunktów i zestawień kontrastujących obrazów - dobranych tak, by fantazmatom i mitologii wojennej przeciwstawić twardy obraz realiów.
Książkę otwierają ilustracje ołowianych żołnierzyków, a zamykają zdjęcia cmentarzy wojennych. Stanowi ona niewątpliwie zbiór obrazów trudnych w odbiorze, które miały nie trafić nigdy do opinii publicznej - uniwersalny atlas okropności.Paradoksalnie treści zawarte w albumie są zapisem niezwykle poetyckim, odbiciem fascynacji Ernsta Friedricha dziełami i myślą polityczną innych autorów. (Manifest otwierający Wojnę wojnie nawiązuje bezpośrednio do tekstu Piotra Kropotkina Odezwa do młodych.). Krieg dem Kriege jest bez wątpienia dziełem politycznym. Sposób konstruowania narracji zaświadcza o wielkiej pasji i głęboko zaszczepionym humanizmie autora, trosce o losy jednostki.  Jest jednocześnie uniwersalną opowieścią o odpowiedzialności obywatelskiej i potencjale zmian. W prozie Friedricha pobrzmiewają sygnały głębokiego zaangażowania anarchopacyfistycznego. Wojna wojnie była pomyślana jako zarzewie rewolucji wiodącej ku wielkiemu rozbrojeniu i pokojowi na świecie.
Ostatnia rewolucja „pokolenia straceńców” miała być „Wojną wypowiedzianą wojnie".Najprawdopodobniej Krieg dem Kriege (po ponad 90 latach od wydania!) ukaże się po raz pierwszy w języku polskim, w całości, w tłumaczeniu autorskim - wzbogacona o przypisy i informacje historyczne. Jako tekst ideowo zaangażowany Wojna wojnie jest dziełem ponadczasowym, a wydanie go w 2017r dzięki zaangażowaniu i otwartości Oficyny Bractwa Trojka oraz wsparciu Anti-Kriegs Museum w Berlinie, pozwoli dojrzeć szerszemu gronu odbiorców potencjał aktualności manifestu Ernsta Friedricha (niemalże u progu 100. rocznicy zakończenia I Wojny Światowej).

Zuzanna Sękowska
(autorka tłumaczenia i koncepcji graficznej polskiego wydania Wojny wojnie)

 

„Bezdomnych gromady niemałe” Dyskurs imigracyjny na łamach prasy amerykańskiej, 1875-1924

 

„Dajcie mi tylko swoich biednych tłumy całe,
Obejmę ich gościnnie mymi ramionami.
Przyślijcie mi bezdomnych gromady niemałe,
Dla nich podnoszę lampę nad portu wodami”.

Emma Lazarus, Nowy Kolos Rodyjski (tłum. Wiktor J. Darasz) – wiersz zamieszczony na cokole Statui Wolności.

 

„Bezdomnych gromady niemałe”
Dyskurs imigracyjny na łamach prasy amerykańskiej, 1875-1924

Statua Wolności została wzniesiona dla uczczenia stulecia amerykańskiej Deklaracji Niepodległości. Jej współczesna interpretacja – jako latarni wskazującej kierunek tułaczom z całego świata – zyskała powszechne uznanie dopiero wiele lat później. W tym czasie zmieniło się same postrzeganie imigracji w USA. Amerykańska prasa często przedstawiała poszczególne narodowości – zwłaszcza z Azji oraz Europy Południowej i Wschodniej – przez pryzmat zagrożenia ekonomicznego, społecznego i politycznego, jakie miały one nieść dla „anglosaskiego rdzenia” Stanów Zjednoczonych. Stereotypy narodowe i etniczne, rasistowskie teorie czy też dehumanizacja pewnych kategorii osób znamionowały dyskurs imigracyjny na łamach amerykańskich czasopism począwszy od drugiej połowy XIX w. do lat 20. XX w. Krytyczny stosunek prasy do imigracji wpłynął m.in. na ustawodawstwo. Począwszy od pierwszej ustawy federalnej regulującej napływ obcokrajowców w 1875 r., a skończywszy na systemie kwot narodowościowych, które zakończyły okres masowej imigracji w 1924 r., kolejne kategorie osób były wykluczane z prawa do emigracji do USA.

Mimo upływu lat i innej rzeczywistości społeczno-politycznej, wiele z elementów ówczesnego dyskursu jest nadal obecnych w mediach. Trudno wyrokować, w jakim kierunku potoczy się bieżąca debata w Stanach Zjednoczonych. Czy doprowadzi ona do zaostrzenia polityki imigracyjnej, a w konsekwencji do zamknięcia amerykańskich granic przed nowymi kategoriami osób? Jak całą debatę przedstawią media? Jak wykorzystają ją politycy? Warto przyjrzeć się temu jak amerykańska prasa z końca XIX w. i początku XX w. przedstawiała imigrantów i imigrację – oczekując nie odpowiedzi na współczesne problemy, lecz odkrywając mechanizmy, które decydują o medialnym ramowaniu zdarzeń i zjawisk. Wszystko inne pozostaje zaś kwestią interpretacji – tak jak znaczenie Statui Wolności.

Maciej Drabiński "Historia hiszpańskiego anarchizmu"

 

Rewolucja Społeczna w Hiszpanii nie była ani spontaniczna, ani planowana. Zamiast tego stanowiła owoc wielopokoleniowej działalności ruchu anarchistycznego na Półwyspie Iberyjskim, urzeczywistniając to, co na poziomie świadomości, marzeń oraz ideałów żyło wewnątrz znacznej części hiszpańskiego społeczeństwa. Ów działalność; zdobyte doświadczenie oraz umiejętności; anarchistyczna kultura polityczna, a także sprzyjające okoliczności pozwoliły na to, by inspirowane ideałami anarchistycznymi masy odrzuciły istniejący porządek i poczuły, że ich własny los zależy wyłącznie od nich samych. Dlatego też o przebiegu Rewolucji w początkowym okresie zadecydowała pasja życia, namiętności oraz kreatywność mas. Te z kolei w swym dążeniu do emancypacji spod dyktatu kapitału, państwa i Kościoła, a także urzeczywistnienia – absolutystycznie oraz nierozdzielnie traktowanych – ideałów równości, wolności, solidarności, pomocy wzajemnej i sprawiedliwości, zburzyły niemal wszystkie fundamenty oraz świętości istniejącego ładu – społeczne hierarchie, tradycyjne podziały ról społecznych, władzę polityczną, religię i własność prywatną. Zniknąć miała cała zgnilizna „starego” świata, którą zastąpić miały namiętność, rozkosz, wolność oraz sprawiedliwość „nowego”. W następstwie całe życie społeczne, ekonomiczne oraz polityczne zostało zreorganizowane i oparte na nowych, wolnościowych oraz egalitarnych pryncypiach. Chłopi i robotnicy samodzielnie rozpoczęli proces uspołecznienia ziemi oraz zakładów przemysłowych, zastępując prywatną własność środków produkcji, społeczną, urzeczywistniając równocześnie idee samorządności pracowniczej. Gospodarka nastawiona została na zaspokojenie materialnych oraz niematerialnych potrzeb społecznych. Organy władzy centralnej zostały zdemontowane, a w ich miejsce wykształcił się zdecentralizowany oraz federalistyczny model oparty na koncepcji samorządności. Powstawać zaczął nowy świat, nowe społeczeństwo, oparte na innych wartościach, celach oraz systemie etycznym.

 

Rozważania podejmowane w książce dotyczą sensu, uwarunkowań, przebiegu, osiągnięć oraz znaczenia Rewolucji Społecznej w Hiszpanii, zarówno dla ówczesnych, jak współczesnych pokoleń. Jednakowoż nie można byłoby dokonać analizy Rewolucji bez wcześniejszej analizy hiszpańskiego ruchu anarchistycznego, którego uosobienie stanowiło CNT, stanowiącego jednocześnie największy i najważniejszy ośrodek rewolucyjny, lecz równocześnie – wskutek ambiwalentnej postawy liderów organizacji w dobie Wojny Domowej – jednej z najważniejszych barier dla Rewolucji. Stąd też publikacja ta podzielona została na dwie części – część pierwszą, która rozświetla losy, działania, cele, strukturę, frakcyjność oraz polaryzację wewnątrz Konfederacji. Druga część poświęcona została Rewolucji Społecznej, pragnąc nadać jej należyty splendor, tym bardziej iż wydarzenia z tego okresu są bezprecedensowe, a ich znaczenia jest kardynalne dla losów współczesnego świata, wskazując i uwiarygadniając alternatywę wobec istniejącego ładu społeczno-ekonomicznego, dostarczając zarazem cennych wskazówek dotyczących pułapek oraz niebezpieczeństw związanych z procesami rewolucyjnymi.

List Bakunina do Siergieja Nieczajewa

 

List Bakunina do Nieczajewa z 2 VI 1870, w którym,  rozprawiając   się z praktyką “nieczajewszczyzny”, dał zwarty wykład swego rewolucyjnego światopoglądu; w aneksie - wybór nieznanych w Polsce pism Nieczajewa. Przełożył, przypisami opatrzył, wstępem poprzedził oraz wyborem tekstów S. Nieczajewa uzupełnił Antoni A. Kamiński.

 

Spis treści:

 

Antoni A. Kamiński - Bakunin i Nieczajew, czyli jak (nie)robić rewolucję.

Michaił Bakunin List do Siergieja Nieczajewa z 2 czerwca 1870r.

Appendix:

 

Siergiej Nieczajew Wybór tekstów

 

Katechizm rewolucjonisty

Kto nie z nami, ten przeciw nam

Fundamenty przyszłego ustroju społecznego

Nasz ogólny program

Gdzie jest nasza siła? Gdzie są nasze środki?

 

Marcin Budziński „Buenaventura Durruti (1896-1936). Biografia anarchisty”

Celem tej pracy jest  próba zweryfikowania ogólnie przyjętej i akceptowanej wizji hiszpańskiego ruchu anarchistycznego, weryfikacji tej spróbuję dokonać śledząc życiowe losy jednej ze sztandarowych postaci hiszpańskiego anarchosyndykalizmu, jaką był Buenaventura Durruti, robotnik, działacz związkowy, terrorysta i rewolucjonista, o którym jeden z korespondentów wojny domowej w Hiszpanii, Rosjanin, Ilja Ehrenburg napisał, co następuje: „Ten robotnik (…) walczył za rewolucję od najmłodszych lat. Brał udział w walkach na barykadach, napadał na banki, podkładał bomby i porywał sędziów. Był skazany na śmierć trzy razy: w Hiszpanii, w Chile i w Argentynie. Wielokrotnie siedział w więzieniu i wydalono go z ośmiu państw”. Nie ulega najmniejszej wątpliwości, że aby dobrze zrozumieć tę postać oraz fenomen sukcesu idei anarchistycznych w Hiszpanii, zaznajomić się należy w pierwszym rzędzie z sytuacją społeczno-polityczną w tym kraju na przełomie XIX i XX w. oraz prześledzić podłoże konfliktów społecznych tym państwem targających. Dlatego też w niniejszej biografii Durrutiego postaram się powyższe kwestie także po części wyłuszczyć.

Odmowa Pracy - zbiór tekstów

Odmowa Pracy to zbiór tekstow napisanych przez włoskich działaczy robotniczych. Podczas gorących lat 60. i 70., przez Włochy przetoczyły się największe walki społeczne powojennej Europy, a wraz z nimi zmienił się charakter radykalnej polityki wyzwolenia. Robotnicza, oddolna perspektywa stała się wtedy podstawą autonomicznych działań szerokich kręgów społecznych. Zwrot w stronę samoorganizacji, akcji bezpośredniej oraz krytyka autorytaryzmu społeczeństw kapitalistycznych ukształtowały tzw. Autonomię Robotniczą. W ruchu tym skupiają się szczególne tendencje rozwijane przez kolejne dekady i jako taki jest on europejskim poprzednikiem alterglobalizmu. Autonomiści podkreślają wagę lokalnych walk toczonych przez grupy wykluczonych i łączą je z ich globalnym wymiarem. W takim ujęciu motorem zmiany społecznej, a przez to centralnym punktem odniesienia staje się codzienny opór.

Wszytkie kategorie