[ Produkty: ... ]

Marcin Budziński „Buenaventura Durruti (1896-1936). Biografia anarchisty”

Celem tej pracy jest  próba zweryfikowania ogólnie przyjętej i akceptowanej wizji hiszpańskiego ruchu anarchistycznego, weryfikacji tej spróbuję dokonać śledząc życiowe losy jednej ze sztandarowych postaci hiszpańskiego anarchosyndykalizmu, jaką był Buenaventura Durruti, robotnik, działacz związkowy, terrorysta i rewolucjonista, o którym jeden z korespondentów wojny domowej w Hiszpanii, Rosjanin, Ilja Ehrenburg napisał, co następuje: „Ten robotnik (…) walczył za rewolucję od najmłodszych lat. Brał udział w walkach na barykadach, napadał na banki, podkładał bomby i porywał sędziów. Był skazany na śmierć trzy razy: w Hiszpanii, w Chile i w Argentynie. Wielokrotnie siedział w więzieniu i wydalono go z ośmiu państw”. Nie ulega najmniejszej wątpliwości, że aby dobrze zrozumieć tę postać oraz fenomen sukcesu idei anarchistycznych w Hiszpanii, zaznajomić się należy w pierwszym rzędzie z sytuacją społeczno-polityczną w tym kraju na przełomie XIX i XX w. oraz prześledzić podłoże konfliktów społecznych tym państwem targających. Dlatego też w niniejszej biografii Durrutiego postaram się powyższe kwestie także po części wyłuszczyć.

 

Całość pracy podzieliłem na pięć rozdziałów, z których każdy charakteryzuje kolejne etapy „edukacji rewolucyjnej” Buenaventury Durrutiego.

 

W rozdziale pierwszym, obejmującym lata 1896-1917. Znajdzie się tam miejsce na charakterystykę poszczególnych wydarzeń, mających wpływ na kształtowanie się osobowości Durrutiego, a także na wskazanie ludzi, którym należałoby przypisać udział w procesie kształtowania się światopoglądu politycznego Buenaventury.

 

Rozdział drugi poświęcony jest dalszym losom młodego rewolucjonisty w latach 1917-1923. To czas, kiedy Hiszpania była sceną dramatycznych i krwawych zajść, będących konsekwencją głębokiego rozwarstwienia społecznego, które stanie się podstawą do postawienia tezy o istnieniu dwóch skrajnie sobie przeciwnych, antagonistycznych narodów hiszpańskich – biednego i bogatego. Barcelona, jako stolica anarchizmu hiszpańskiego, zamieniła się wtedy w prawdziwe pole bitwy, miejsce bezpardonowej i regularnej wojny tzw. pistoleros. Uznałem także, że warto w tym rozdziale poświęcić trochę miejsca samej reminiscencji idei anarchizmu na Półwyspie Iberyjskim, a także rozwojowi, zasadom funkcjonowania oraz osiągnięciom głównych organizacji anarchistycznych w Hiszpanii.

 

Rozdział trzeci, dotyczy lat 1923-1931, a więc czasu, kiedy anachroniczna monarchia burbońska, rządząca w Hiszpanii, odwołuje się do dyktatury, by tylko za wszelką cenę utrzymać się przy władzy. Jest to okres, kiedy nazwisko Buenaventury Durrutiego, znane się stało w szerokich kręgach społeczeństwa hiszpańskiego, on zaś sam, ścigany przez władze, zmuszony był do ciągłego zmieniania miejsca pobytu.

 

Ukonstytuowanie się II Republiki Hiszpańskiej nie oznaczało oczywiście końca walki Durrutiego o emancypację proletariatu, przeciwnie, lata 1931-1936 są czasem, kiedy ruch anarchosyndykalistyczny w Hiszpanii reorganizuje swoje szeregi i mobilizuje wszystkie dostępne siły w celu obalenia państwa i przeprowadzenia rewolucji społecznej. Ta bezkompromisowa walka, w której Durruti z grupką wiernych mu przyjaciół odgrywał niebagatelną rolę, będzie treścią rozdziału czwartego niniejszej pracy. Poza śledzeniem losów głównego jej bohatera, postaram się unaocznić czytelnikowi także postępy tych elementów politycznych, które w 1936 r. doprowadzą do wybuchu wojny domowej.

 

Rozdział piaty poświęcony będzie w całości wydarzeniom mającym miejsce od wiosny do jesieni 1936 r., a więc ostatnim miesiącom życia Durrutiego. Był to bez wątpienia najbardziej aktywny okres w jego rewolucyjnej karierze, kiedy to w obliczu zagrożenia faszystowską rebelią gen. Franco i jednocześnie w odpowiedzi na nią, anarchiści pierwsi wyszli na ulicę i postawili barykady pod hasłem równoległego prowadzenia wojny i robienia rewolucji. Durruti już w niecały tydzień po wybuchu rebelii w lipcu 1936 r. ruszył na czele kilkutysięcznego oddziału milicji robotniczych na front aragoński w celu zdobycia Saragossy. Prowadzenie działań militarnych połączone było także z walką o ugruntowanie postępów rewolucji i kolektywizacją wsi aragońskiej.

Wszytkie kategorie