Praca ma na celu przedstawienie historii japońskiego ruchu anarchistycznego przed II wojną światową, która w wielu opracowaniach na temat historii współczesnej Japonii jest pomijana. Okres, na którym skupię się najbardziej szczegółowo to późna era Meiji (1868-1912), era Tasihō (1912-1926) oraz początek era Shōwa (1926-1989) do wybuchu II wojny światowej. Skupiam się na tym okresie czasu, ponieważ właśnie wtedy miały miejsce wydarzenia najważniejsze we współczesnej historii ruchów antyrządowych w Japonii, o których niestety nie można wiele przeczytać w oficjalnych, powszechnie dostępnych publikacjach.

Ruch anarchistyczny jako taki jest bardzo często traktowany jako część ruchu socjalistycznego i to na tym drugim naukowcy wolą skupiać swoją uwagę ze względu na to, iż to socjaliści osiągnęli więcej w polityce głównego nurtu. W języku polskim nie istnieją praktycznie żadne opracowania na temat tego zjawiska politycznego w Japonii, poza kilkoma wzmiankami o kluczowych postaciach japońskiego anarchizmu w niszowych pismach anarchistycznych. Mówi się, że japoński ruch komunistyczny wchłonął historię ideologii anarchistycznej w Japonii, być może dlatego właśnie często myli się anarchistów z komunistami, również w historycznych opracowaniach o Japonii. Innym czynnikiem wpływającym na pominięcie tego fragmentu historii politycznej jest być może również to, że anarchizm po II wojnie światowej praktycznie przestał w Japonii istnieć.